Mijn favoriete leesteken, het driedubbellange gedachtenstreepje, breed als de m van mmmm — een brandslang die lengte in de zinnen spuit, maakt dat mijn teksten eruit zien alsof ze door AI zijn gegenereerd, zegt hij. Weghalen, het eerste waarop mensen afknappen. Mensen ruiken AI op een kilometer afstand. Hij is zelfverzekerd, hij zet emdash standaard uit. Mijn log staat vol emdashes — als condensstrepen trekken ze sporen in mijn tekst. AI avant la lettre. Stijl, zo las ik, ontstaat door de manier waarop je een stilus, je instrument, hanteert. Dat gebeurt vanzelf, extra moeite doen hoeft niet, moeite is genoeg. De emdash komt mee, zit in het kleine toetsenbordje! Ik laat emdashes vaak vergezeld gaan van een spatie, ik ben een Hollander: water, lucht, grasland, polder, een extra teug adem en dan beginnen aan die kilometerslange fietstocht over die kaarsrechte dijk.
AI: ‘De em dash (—) is een lang, horizontaal streepje (ter breedte van de letter ‘m’) dat in de tekst fungeert als een krachtig gedachtestreepje, vaak gebruikt om nadruk te leggen, een breuk in de zin aan te geven of extra informatie in te voegen. Het vervangt komma’s, dubbele punten of haakjes, en wordt doorgaans zonder spaties (in Engels) of met spaties (in Nederlands) geschreven.’