Ik lees de krant (5,70 euro, twee liter benzine, 27,37 pagina’s van de nieuwe Lieke Marsman, De dichter en de duivel). Hij ligt als een warme, comfortabele, dikke deken opengeslagen op schoot. De wereld verschijnt in hapklare brokken van twee minuten: een Engelsman, Thomas Austin, liet op eerste kerstdag in 1869 24 konijnen los op zijn landgoed Barwon Park in het zuidoosten van Australië in de hoop dat ze zich zouden voortplanten zodat hij ze kon bejagen. Inmiddels teisteren 250 miljoen konijnen Australië, nazaten van die 24 — een economische en ecologische ramp voor schapen, koeien en boeren. Via muggen en vlooien werden virussen verspreid. Inmiddels zijn de konijnen resistent. Bij het bericht een foto van een waterpoel met een stralenkrans konijnen, overal konijnen waar je kijkt. Ik sluit mijn ogen en ze hoppen voor mijn geestesoog. Het artikel bevalt me, de geëscaleerde toestand is als een bol wol rustig afgerold tot het absolute beginpunt, het moment waarop alles anders had kunnen lopen als één Engelsman anders had besloten.