Een nationalist is per definitie een onbenul. Het nationalisme is de weg van de minste weerstand, luiheid. Een nationalist maakt het zich gemakkelijk, hij weet, of denkt te weten, wat zijn waarden zijn, die van hem, ofwel van de natie, ofwel de waarden van de natie waartoe hij behoort, zowel de ethische als de politieke, de rest boeit hem niet, dat boeit hem niet, de hel, dat zijn de anderen (andere naties, andere clans) – Danilo Kis, Homo poëticus. Leven, reizen en literatuur. Vertaald uit het Servo-Kroatisch door Reina Dokter en Pavle Trkulja, Privédomein
Ooit kocht ik kleine pastelgroene boekjes, Penguins Modern, een stapeltje. Geduldig scan ik ze. Vandaag doet Danilo Kis, The legend of the sleepers, 70 eurocent (= 2 eieren, meer dan eenderde Starbucks ijskoffie, minder dan eenderde liter benzine).
De wet van de schaarste: ik lees het snel, het boekje gaat de deur uit.
De zwaarte van het proza, de herhalingen, mooi, woorden die zwaar wegen, weary, torpid, een druipende grot, water dript op de slapende lichamen, kruipt in de lichamen, de lichamen slijten de grot, omdat ze ondanks hun massiviteit, ondanks hun eeuwendurende slaap, hun verstening, bewegen in hun dromen, de botten het kleed waarop ze liggen doen slijten, en de kleden de rots daaronder, alsof lichamen schuren en doorligwonden veroorzaken en vice versa. Het Engels put me uit, maakt slaapdronken. Ik zoek tweedehands ‘De encyclopedie van de doden’. Ik vind ‘niet leverbaar’, ‘stuur mij een bericht’.
Ik raak verstrikt in het web, lees hoe Reina Dokter begeesterd raakte van Danilo Kis, naar Parijs ging, zijn huis bezocht, zijn werk vertaalde. Helaas stierf ze voordat ze Homo poëticus af kon maken.
Danilo Kis hervertelt de legende van de 7 slapers, mannen die vervolgd werden door een Romeinse keizer.
Ik schaf Privédomein aan.
De man had een hekel aan Sartre en De Beauvoir, dat wil ik lezen.