Wat we doen, doen we onvermijdelijk onbeholpen zegt Emmanuel Levinas (Een sneeuw, Het toneel speelt). Als we een stoel naar ons toehalen bekrassen we de vloer, we kreuken de mouw van ons jasje, as valt op de grond. We laten sporen achter en wanneer we ze uitwissen, laten we andere achter. We kunnen niet onzichtbaar leven. Elke handeling heeft bedoelde en onbedoelde gevolgen. ‘Door te doen wat ik heb willen doen, heb ik ontelbare dingen gedaan die ik niet had willen doen.’ Hij eindigt die gedachte – de daad is nooit zuiver – bij de tragiek van een hert op de vlucht voor een jager. In de sneeuw laat het de sporen achter die zijn ondergang zullen bewerken. V.S. valt Iran aan. Tekenen dat Khamenei is gedood. Merel Conijn start niet meer op NK Allround uit protest tegen besluit KNSB. Dafne Schippers verwijderd van datingsites: ‘Ze geloofden niet dat ik het was’. Zaterdagavond zeldzame parade van zes planeten zichtbaar boven Nederland. In Zo hevig in leven fietst Marjoleine de Vos door het bloeiende warme land, graan goudgeel op de akkers. Opeens ziet ze iets in de sloot en houdt stil: daar zwemt een ree. Heel rustig. In de lengte van de sloot, oortjes rechtop, een wonderlijk rustgevende aanblik. Een hert graast, een ree knabbelt (bramen, bessen, twijgen, scheuten, knoppen en loten van rozenstruiken en coniferen). Ik zie het wonder voor me, het magische moment, de wetten even gebroken, een in de lengte van de sloot zwemmende ree, alleen voor jou. Je schrijft het op, laat het sneeuwen. Marjoleine de Vos schrijft over haar ziekte, de dood van haar partner (En steeds is alles er), de dood van haar jongere broer (Ik ben hier liever niet alleen). Interessant wat ze over die laatste zegt, je wil je broer niet tentoonstellen, het is uitzoeken hoe weinig je kan vertellen. Iris Le Rütte maakte het omslagbeeld. Twee silhouetten, Giacometti-achtige figuren, staan bij elkaar, een derde figuur hangt op de kop tussen hen in, als een springtouw, bij elke zwiep ketst zijn schedel tegen de grond. Op Iris Le Rütte kijk ik alle tekeningen, ontdek filmpjes waarin ze tekent en door haar huis loopt, overal liggen opschrijfboekjes, papier. Ze schrijft grote letters, het papier is direct vol. De rust van een beeld. Ik eet zuurkool, zou een zwemmende ree willen zien, lees dat de branstofprijzen vermoedelijk gaan stijgen, klim op archive.is over een betaalmuur en noteer wat Marjoleine de Vos zegt: ‘romans gaan altijd over zo veel dingen’.